معرض قرار گرفته و متهم به تقصير و تفريط بوده بطورى كه ضامن شناخته شود . شارح ( ره ) مىفرماين : مقصود اين است كه : مكروه است آنچه در دست اجير تلف مىشود عوضش را بعنوان غرامت از وى بستانند . البته اين حكم مبنى بر آن است كه اجير نسبت به مالى كه در دستش تلف مىشود ضامن باشد يا مسئله را در جائلى فرض ميكنيم كه بيّنه شرعى بر تفريط اجير قائم شده باشد يا مىتوان گفت مفروض در جائى است كه مستأجر مدعى اتلاف و تفريط بوده و اجير منكر آن است و وقتى ويرا مكلّف به خوردن قسم نمودند نكول كرد و قسم نخورد چه آنكه در اين صورت اگر به صرف نكولش حكم شود همچون صور ديگر ضمان بوى متوجه مىگردد . قوله : ان يضمن : بضم ياء و تشديد ميم . قوله : اى يغرّم : بضم ياء و تشديد راء . قوله : بناء على ضمان الصانع : مقصود از [ صانع ] عامل و اجير مىباشد . قوله : حيث يتوجه عليه : كلمه [ حيث ] تعليلى بوده و ضمير مستتر در [ يتوجه ] بضمان و در [ عليه ] به اجير راجعست . قوله : الا مع التهمة له : ضمير در [ له ] باجير راجعست . قوله : بتقصيره : يعنى بتقصير الاجير .